Algemeen

104-jarige Marie Wesselink oudste inwoner gemeente Tubbergen

TUBBERGEN – Terwijl midwinterhoornspelers afgelopen zondag de eerste Adventsdag van het jaar aankondigden, vierde Marie Wesselink haar eigen feestje. Het was namelijk maar liefst de 104e keer dat zij jarig was. In woonzorgcentrum de Meulenhof in Tubbergen waar de geboren en getogen Albergse sinds zes jaar woont, was het gezelligheid troef. Met haar medebewoners, verzorgend personeel, familie en burgemeester Wilmien Haverkamp vierde zij tevens de bijzondere titel ‘Oudste inwoner van de gemeente Tubbergen’. De jarige genoot en stak niet onder stoelen of banken dat ze ook haar 105e verjaardag volgend jaar graag wil vieren.

Het feestelijke gebeuren begon al bij het opstaan toen het verzorgend personeel van de Meulenhof haar kwam feliciteren. Nadat uitgebreid voor Marie was gezongen, wachtte haar een ontbijt op bed.  

Niet te geloven

De jarige zit al klaar als de burgemeester langskomt om haar persoonlijk te feliciteren. “Leuk dat u er bent”,  zegt ze zachtjes als de burgermoeder haar een cadeautje overhandigt. “Ik had nooit durven dromen dat ik 104 jaar zou worden”,  verzucht ze. “En dan ben ik ook nog de oudste inwoner van de gemeente Tubbergen? Het is niet te geloven.” 

Helpen opvoeden

Marie Wesselink werd op 1 december 1915 geboren in een gezin dat uiteindelijk acht kinderen telde. Een huwelijk en kinderen vielen haar niet ten deel. Ze woonde bijna honderd jaar op hetzelfde adres; aan de Peggenweg in Albergen. Later woonde ze bij haar broer en zijn gezin in. “Tante Marie heeft ons mee helpen opvoeden”,  zegt haar neef Harrie Wesselink. “Bijna overal waar wij naartoe gingen, ging tante Marie mee. Ze hoorde er gewoon bij, we wisten niet anders.”

Alles onthouden

Marie werkte jarenlang in de huishouding bij verschillende gezinnen. Hiervoor fietste ze decennialang naar Hemmer Optiek en Optometrie in Almelo. Pas na haar vijftigste behaalde ze haar rijbewijs. “Dat was gemakkelijk”,  zegt de jarige. “Dan kon ik meteen ook de boodschappen doen in Almelo. Ik heb nog heel lang gereden.” Tegenwoordig vermaakt Marie zich met televisie kijken en eens per week legt ze een kaartje. Ook bingoën en bloemschikken slaat ze niet over. Want haar ogen en oren mogen dan wel iets achteruit zijn gegaan, haar verstand werkt nog prima. “Ze onthoudt alles”,  laat neef Harrie weten. “Als we niet precies wisten wie, wanneer jarig was, zeiden we altijd; vraag tante Marie maar. Tot op de dag van vandaag weet ze nog steeds heel veel.”

Gewoon doorgaan

Als vierjarige eeuwelinge was Marie getuige van belangrijke ontwikkelingen in de wereld. “Ach, wat moet je er van zeggen. Ik weet nog dat de telefoon kwam. Ik had er zelf ook één. Het was vroeger natuurlijk heel anders allemaal. Maar je doet wat je kunt. Er zijn geen bijzondere dingen die ik heb gedaan waardoor ik nu zo oud mag worden. Niks aparts, gewoon doorgaan. Wel heb ik veel steun aan het geloof. Ik bid veel. Toch is het wel een wonder dat ik er nog steeds ben. Ik ben een paar keer heel ziek geweest, ik had kanker, en toch zit ik hier nu. Ik hoop dat iedereen volgend jaar weer komt als ik 105 word.” 


Uw reactie