Algemeen

Boog met gouden roosjes voor Frans en Sieny Krikhaar

GEESTEREN – Het is een oud Twents gezegde: van brulft komt brulft. Voor Sieny Demmer Bouwhuis uit Tubbergen en Frans Krikhaar werd het realiteit. De twee kenden elkaar al wel van de KPJ en de Agrarische Jongeren bijeenkomsten.  Maar de ‘echte’ ontmoeting vond plaats tijdens een bruiloft van wederzijdse familie. In 1970 beloofden Frans en Sieny Krikhaar elkaar eeuwig trouw. Afgelopen donderdag was dat precies een halve eeuw geleden.

Na de bruiloft begon het kersverse echtpaar hun gezamenlijke toekomst in Geesteren waar Frans een boerderij had. Nu, 50 jaar later, is het erf vrolijk versierd met een boog en ballonnen ter ere van hun gouden huwelijk.

 

Elkaar vrijlaten en accepteren

“We dansten met elkaar en aan het einde van de avond bracht Frans mij naar huis. De datum weet ik nog precies: 1 april 1967, en dat is geen grap”,  zegt de bruid lachend.

Na drieënhalf jaar verkering trouwde Sieny van de Habet met haar Frans van Bouwscholten op 1 oktober 1970. De huwelijksklokken klonken in Tubbergen waar tevens het wettelijk huwelijk werd voltrokken. Vanwege een verbouwing van het gemeentehuis werd de handtekening in de Delle gezet. Afgelopen donderdag vierden zij hun gouden huwelijk samen met hun kinderen en kleinkinderen. “Het is ook wel heel bijzonder om 50 jaar getrouwd te zijn”, vindt Sieny. “In onze buurt zijn wij het enige stel dat het mee mag maken. Hoe we deze mijlpaal hebben bereikt? Elkaar vrij kunnen laten en accepteren zoals je bent, de leuke en de minder leuke kanten. Na verloop van jaren vergroei je zodanig met elkaar dat je niet meer zonder elkaar kunt èn wilt.”

 

Goede combinatie

Als oudste uit een gezin van acht kinderen ging Sieny naar de huishoudschool. “Ik wilde graag werken in de zorg. Zo’n half jaar heb ik in de Eeshof gewerkt en toen ik zestien jaar was overleed mijn moeder. Opa en oma woonden bij ons in en samen met oma droeg ik de zorg voor ons gezin. Mijn vader had een boerderij dus er was altijd werk. Het werk in de zorg heb ik nadien nooit meer opgepakt. Frans had ook een boerderij en samen kregen we drie kinderen; Gerard, Marjon en Karin.” Stilzitten past niet bij Sieny. Niet voor niets was ze ruim 42 jaar lang vrijwilligster bij de Zonnebloem afdeling Geesteren. Daarnaast zette ze zich tevens vijftien jaar in als lector in de kerk en als uitvaartleider. “Dat was heel bijzonder werk”,  zegt ze. “Heel veel mensen heb ik bezocht, van jong tot oud. Het vrijwilligerswerk was ook prima te combineren met het bedrijf en mijn gezin”,  laat ze weten. En wat ik heel mooi vind is dat Frans altijd achter mij heeft gestaan. Nooit mopperde hij ‘moet je nu alweer weg’. Die vrijheid gunde hij mij en dat waardeer ik enorm.“

 

Bij de tijd

Frans wist de weg naar de kerk in Geesteren eveneens goed te vinden. Meer dan 30 jaar was hij er collectant en verrichtte er het tuinonderhoud. Bovendien was hij bestuurslid bij de Standsorganisatie ABTB, later LTO, penningmeester voor de Jachtcombinatie De Veldhoek en vrijwilliger bij Stichting Heemkunde Geesteren. Zelf wil hij er niet teveel over kwijt. “Ach, het is mooi om te doen”, klinkt het bescheiden. Samen trekt het gouden bruidspaar er regelmatig met de fiets op uit en geniet bovenal van hun negen kleinkinderen. Om die te zien zijn Frans en Sieny zelfs een aantal keren de oceaan over gevlogen. “Onze zoon Gerard woont met zijn vrouw Leonie en hun drie kinderen naast ons”,  informeert Sieny. “Die zien we gelukkig dagelijks. Marjon woont met haar man en drie kinderen in Wierden, dat is ook nog tamelijk dichtbij. Onze dochter Karin is echter geëmigreerd naar Texas in Amerika. Haar en haar gezin zien we daarom niet zo vaak. Gelukkig is er tegenwoordig veel mogelijk met de smartphone en de tablet. Onze kleinkinderen helpen ons daarbij en leggen uit hoe alles werkt. Zo zijn we als zeventigers toch bij de tijd.”