Algemeen

Pastoor Casper Pikkemaat neemt in volle basiliek afscheid van de H. Pancratiusparochie

TUBBERGEN - Hij inspireerde en werd geïnspireerd, hield een afscheid en nam afscheid. Als pastoor tenminste, want Casper Pikkemaat (41) blijft ook na zijn vertrek als pastoor uit de H. Pancratiusparochie in Tubbergen. Tijdens de afscheidsviering in de Pancratiusbasiliek blikte hij onlangs samen met parochianen, parochiebestuur, collega’s, noabers en vrienden terug op de afgelopen zes jaren. Vanaf 1 december zet de geliefde oud-pastoor van Tubbergen zich in als parochievicaris in Hengelo, Borne en Delden. Tevens vervolgt hij zijn loopbaan als docent levensbeschouwing aan het Twents Carmel College in Oldenzaal.

Foto: Ben Haarhuis.

“Deze afscheidsviering is een mooie voltooiing van mijn tijd als pastoor in deze parochie. Het was een mooie, maar soms ook moeilijke tijd. God was en is voor mij de dra- gende kracht, ook nu mijn roeping een ander vorm heeft gekregen”, aldus de priester.

Dankbaarheid als rode draad

Het woord ‘dankbaarheid’ klonk deze woensdagavond veelvuldig door de volle kerk in Tubbergen. Zowel de scheidend pastoor zelf als diaken Bert Huitink en Brigitte Holschlag van het parochiebestuur spraken het uit. “Van meet af aan voel ik me thuis in Tubbergen”, zei Pikkemaat tot de aanwezigen. “Ik werd tot priester gewijd door de bis- schop. Maar ik ben priester gemaakt door de mensen. Dank voor jullie openheid en noaberschap. Ook dank aan mijn collega’s van het pastoraal team, het parochiebestuur en het secretariaat. Jullie hebben mij al die tijd scherp ge- houden en wakker geschud als dat nodig was.”

Van wieg tot graf en alles daartussen in

Zes jaar geleden werd Casper Pikkemaat pastoor in de H. Pancratiusparochie. Daarvoor werkte hij zes jaar als zodanig in de Achterhoek en van 2007 tot 2010 in Veenendaal, Ede en Wageningen. Met zijn kersverse afscheid van de Tub- bergse parochie sluit hij naar eigen zeggen weer een on- vergetelijk tijdperk in zijn leven af. “Het was een fijne, bijzondere tijd waarin ik veel heb meegemaakt”, vertelt hij. “De momenten die ik gedeeld heb in iemands leven, van de wieg tot aan het graf en alles ertussen in, zijn me uiterst dierbaar. Tegelijkertijd was het een bewogen periode. Met name de kerksluitingen maakten een diepe indruk. Het deed pijn in de gemeenschappen maar mij persoonlijk ook. Ik ben geen priester geworden om kerken te sluiten.”

Vroeger gaven priesters al les, dat kan nu nog’

In de loop der jaren voelde Pikkemaat een groeiende be- hoefte om naast het pastoraat iets anders te gaan doen. Binnen de parochie en vanuit het Bisdom werd hem die ruimte gegeven. Hij besloot een post Hbo-opleiding te gaan volgen waarna hij aan het Twent Carmel College in Oldenzaal aan de slag kon als docent levensbeschouwing. “Vanaf dag één werk ik met veel plezier in het onderwijs. Het gaf me energie om ook werkzaam te kunnen blijven voor de parochie. Met jongelui omgaan vind ik erg leuk. En het vak levensbeschouwing is heel breed. Het is gods- dienst, wereldgodsdiensten, filosofie, ethiek, psychologie, antropologie en een stukje kerkgeschiedenis ineen. Om welke discipline het ook gaat, het belangrijkste is om leer- lingen tot inzicht te brengen ten aanzien van hun eigen leven.” De kans op meer lesuren wilde hij graag pakken. Dit had echter consequenties. Pikkemaat: “De combinatie onder- wijs en pastoraat was niet goed in balans te houden. Kie- zen voor één van de twee was voor mij geen optie. Vroeger gaven priesters al les, dat kan nu nog.” Daarom breidt de priester zijn werkzaamheden in het onderwijs uit en wordt daarnaast pastorievicaris, tweede priester, in Hengelo, Borne en Delden.

Een man met visie en doorzettingsvermogen

Het afscheid van Casper Pikkemaat als pastoor komt voor Brigitte Holtschlag van het parochiebestuur naar eigen zeggen eerder dan haar lief is. “De tijd met jou is omge- vlogen”, sprak ze tijdens de viering woensdagavond. “Met het hele team en de parochianen was er vanaf het begin een bijzondere klik. Je wist de verbinding van het geloof naar de actuele maatschappij en ontwikkelingen feilloos te leggen. Evenals de verbinding met onze protes- tantse buren. Je ben een man met visie en doorzet- tingsvermogen.”, klonk het lovend. “Eigenschappen die je hard nodig bleek te hebben. De kerkensluitingen zijn jou niet in de koude kleren gaan zitten. Ik heb enorm veel respect en bewondering voor de wijze waarop jij je staande hield. Problemen ging je niet uit de weg. Dankzij jou is er ook veel ten positieve veran- derd. Zoals de verbetering van de digitale communi- catie, de aanzet tot de nieuwe website en het nieuwe logo en als kers op de taart de invoering van het cen- trale parochieblad Kompas.”

Pastoor van, voor en tussen de mensen

Ook diaken Bert Huitink richtte een woordje tot Pikke- maat. “Jij was voor de parochie een herder die voor, tussen en achter de kudde liep. Heel belangrijk voor een pastoor in deze tijd. Je was gericht op de toekomst

en kon preken over alledaagse dingen. Je houdt ook van feestjes en uiteraard van carnaval. Je blies de car- navalsviering zelfs nieuw leven in. Jij was een pastoor van, voor en tussen de mensen. In tijden van kerkslui- ting zei jij: ‘investeer niet in stenen maar in mensen’. Dat doen wij ook. En ook hierin was jij onze herder.” Als cadeau ontving Pikkemaat een geldbedrag en een glaskunstwerk. Hierin zijn de Kroezeboom en de naast- gelegen kapel verwerkt. Volgens Holtschlag symboli- seert het de vertrekkende pastoor: “Het geloof wordt er voortdurend doorgegeven, ook in moeilijke tijden. Dat doe jij ook.”

Na de feestelijke eucharistieviering werd tijdens een gezellige receptie in ’t Oale Roadhoes nog één keer het glas geheven op pastoor Casper Pikkemaat.

Foto: Ben Haarhuis